เครื่องหอมโบราณมิได้เพียงแค่ทำให้ตัวหอมเหมือนกับน้ำหอมที่ใช้ในปัจจุบันเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่เครื่องหอมโบราณยังมีคุณสมบัติของการดับกลิ่นที่ไม่พึงปรารถนาอีกด้วย หลวงปู่ฝั้น อาจาโร เคยเล่าให้อาจารย์สุนทร พรหมหาราช หมอยาพื้นบ้านฟังในขณะเดินธุดงค์ว่า “เราเดินทางไกล ทำให้มีกลิ่นกายไม่ดี ทำให้ผู้คนเข้าใกล้อาจไม่ชอบ เราใช้สมุนไพรมาทำเพื่อดับกลิ่นกายเราได้”
สำหรับวิธีการทำหลวงปู่ฝั้นได้แนะนำไว้ว่า ให้นำดอกเกดกาบไปตากแห้งแล้วเคาะเอาฝุ่นเกสรออกมาใช้ ในดอกเกดกาบจะฝุ่นเกสรสีขาวที่มีความหอมมาก จากนั้นให้เตรียมรากตำยาน เปลือกไม้แข้ รากแหน่งหอม (ว่านสาวหลง) หัวว่านหอม ใบเนียมคันชั่ง (ทองพันชั่ง) ดอกซ้อน (มะลิ) ดอกคัดเค้า ใบเนียมอ้ม นำไปตากแดดให้แห้งแล้วเอามาบด นำส่วนผสมทั้งหมดคลุกเคล้าเข้าด้วยกัน จากนั้นแช่เปลือกจันทน์หอมแช่ในน้ำซาวข้าวน้ำแรกประมาณ ๓ ลิตรนำไปต้ม แล้วจึงใส่ส่วนผสมพืชหอมทั้งหมดลงไป ใช้ไฟอ่อน ๆ เคี่ยวจนเปื่อย คอยเติมน้ำอยู่เสมอ พอเปื่อยดีแล้วกรองด้วยผ้าขาวบาง แล้วนำน้ำที่ได้ไปใส่น้ำผึ้ง ๔-๕ หยด ต้มเคี่ยวจนงวดเป็นยางเหนียวข้น แล้วนำออกมาใส่ตลับไว้ เวลาใช้ให้เอานิ้วลูบแล้วเอามาทาเพื่อดับกลิ่นกาย ทำให้หอม ทั้งยังใช้รักษากลากเกลื้อนได้อีกด้วย